Mandy’s Soul: 10

10 jaar liefde, verlangen en nieuwsgierigheid.
Vandaag is het 10 jaar geleden dat je werd geboren. Het is dus jouw geboortedag, jouw verjaardag en die vier ik al 10 jaar lang trouw met een enorm gevoel van liefde en verbinding naar jou.

Maar zoals ieder jaar ook weer de nieuwsgierigheid en de vraag: Hoe zou het dan zijn? Hoe zou je er nu uit zien? Zat je dan bij je broertje op school? Dat vroeg jouw broertje vanochtend nog. Zou Isabelle dan bij mij op school zitten in groep 7?

Vandaag is en blijft een bijzondere dag voor mij. Niet meer verdrietig, wel verlangen en ook weer de verwondering dat we inmiddels 10 jaar verder zijn.

Vandaag deel ik voor het eerst jouw mooie engelengezichtje met de wereld, omdat ik jouw kleine, korte aardse aanwezigheid zo graag wil delen.

Vandaag ga ik iets bijzonders doen ter ere van jou en mij. Ik vind het spannend, maar ik kijk er naar uit. En net als ieder jaar hoop ik dat je een mooie verjaardag in de hemel hebt
lieve Isabelle Madelief

Zieltje

Door een aantal gebeurtenissen de afgelopen week kwam het boek “Het sprookje van de dood” weer op mijn pad van Marie-Claire van der Bruggen. Tijd om die weer even te lezen en mee te gaan met het avontuur van het Zieltje.
Naast het boek “Waarom wij naar de aarde kwamen” van Hans stolp vind ik ook dit een boekje wat zo geschikt is om te lezen als je nieuwsgierig bent naar de ziel, en naar het avontuur wat wij hier beleven op aarde voordat we weer terug naar huis gaan.
Beide boeken zijn begrijpbaar voor jong en oud en geef ik als tip ouders bij mij in de praktijk mee als ze kinderen hebben die zich niet helemaal op hun plek voelen en altijd met een heimwee gevoel rondlopen.
Ben je nieuwsgierig? Ga ze lezen en je mag ze uiteraard ook bij mij lenen.

Verjaardag in de hemel

Maandag 3 september 2018, de vakantie is voorbij en vandaag starten de scholen weer en gaat het gewone leven weer echt beginnen. Heel spannend voor de jongste, want die gaat naar groep 3 en daar heeft hij best een beetje pijn in zijn buik van.

Op vrijdag 3 september 2010 beviel ik van een heel bijzonder meisje. Een heel stil meisje, maar zo mooi. En elk jaar vier ik op 3 september je verjaardag en ben ik zo nieuwsgierig naar jou. En net als ieder jaar begint vanaf 31 augustus de sluier tussen ons iets dunner te worden en vind ik witte veertjes, voel ik de streling op mijn linkerwang en is mijn emotionele stabiliteit iets minder stabiel. Gefeliciteerd lieve, mooie Isabelle Madelief de Beer, met je 8e verjaardag in, ik hoop, een mooie hemel of op elke andere plek waar je nu ook bent.
Liefs Mamma

Jizo, de god van de kinderen

Na het overlijden van Isabelle las ik het verhaal over Jizo, de god van de kinderen en toen ik ook nog het beeldje erbij zag, was ik overtuigd dat ik ooit een Jizo in de buurt wilde hebben voor Isabelle. Ik heb gezocht in Nederland en op websites en zelfs een Japanse moeder waarvan haar kind bij mij op yogales zat benaderd, maar helaas was het nooit gelukt. Er zat niets anders op dan de Jizo zelf te gaan halen in Japan.

Afgelopen meivakantie ging mijn collega en dierbare vriendin Lindsey naar Japan op vakantie. Wat geweldig, naar het land waar ik zo graag heen wil, maar wat in mijn familieverleden als Indisch meisje ook zo gevoelig ligt. Vorige week kwam ze terug met een klein prachtig Japans doosje voor mij. Helemaal met aandacht ingepakt zat daar een prachtige Jizo in. Speciaal voor Isabelle, en voor mij. Ik werd zo diep geraakt dat deze mooie, lieve vrouw me dit dierbare beeldje gaf.

Daar is die dan Isabelle, een beeldje voor jou! Met het moederdag weekend voor de deur en mijn schattige kleuter die druk zijn zelfgemaakte kadootje aan het verstoppen is in huis, denk ik aan al die mamma’s die hun kind veel te vroeg hebben moeten teruggeven. Jonge moeders en oudere moeders die hun baby’s, kleuters, kinderen, tieners, jongeren en volwassen kinderen fysiek moeten missen. En ook al weten we, voelen we, ruiken we en misschien zien we dat onze kinderen nog steeds aanwezig is, het fysieke gemis blijft. Deze moeders wil ik graag het verhaal van Jizo geven, de goed die voor onze kinderen zorgt zoals wij dat ook zouden doen ♥ Alle mamma’s een liefdevolle moederdag ♥

En toen was het stil…

Sinds november 2010 blog ik over leven en dood voor de site www.40andperfect.nl . De blogs van dat eerste jaar wil ik graag bundelen in dit hoofdstuk.
Mandy verloor in de 28e week van de zwangerschap haar dochtertje Isabelle. Ze bleek overleden in haar buik. Wat volgende was een periode vol verdriet maar ook met mooie momenten. Deze momenten wil Mandy de komende tijd met je delen in haar blog. Als herinnering aan Isabelle, maar ook omdat rouw haar stille en liefdevolle kanten heeft waar licht schijnt. Binnenkort verschijnt Mandy’s boek over dit thema. Op 40& Perfect deelt ze vast haar gedachten…“In April 2010 bleek ik zwanger van ons 5e kindje. Mijn jongste is 6 en ik ben 40 geweest, ik was totaal niet bezig met zwanger worden of zijn. Maar we waren er wel blij mee. We dachten ‘Dit zal niet voor niets zijn, kom maar’. Al vrij snel kregen we te horen dat er verhoogde kans was op het syndroom van Down. Dan volgt het vraagstuk of je verder wilt testen. Dat wilden we niet, weet je, als het zo is, dan is het zo, dit kindje was hoe dan ook welkom. In de 20e week bleek dat er 98 % kans op Down was en werd er bovendien een hartafwijking geconstateerd. Ons kindje bleek een gaatje te hebben in haar hartkamers. Dat komt vrij veel voor bij het syndroom van Down, en sommige kinderen leven daar prima mee. We schrokken dus niet echt.” “De zwangerschap vond ik best zwaar, maar dat weet ik aan mijn leeftijd. Ik had al vroeg last van nesteldrang, maar ik bleef het kopen en klaarzetten van babyspulletjes uitstellen. Op een ochtend in de 28e week ben ik het eerste pakje gaan kopen. Later die dag voelde ik haar niet meer. Haar hartje bleek gestopt. Dan start een heel nieuw proces. Je wilt alleen maar weten hoe het verder moet. We mochten zelf kiezen wanneer we zouden bevallen. Vroeger moest je, hup, je bed in en werd een gestorven baby operatief verwijderd. Nu mag je kennismaken en afscheid nemen van je kindje. We kregen daar alle tijd voor. Ze is op dinsdag overleden, op woensdag kwamen wij erachter en op vrijdag wilde we haar geboren laten worden. Ik was zo nieuwsgierig naar haar. De bevalling was pittig. Alles moest op opgang geholpen worden. Toen ze geboren werd was ze zo mooi. Maar het is ontzettend onwezenlijk dat je geen beweginkjes en geluidjes hoort. Zo dubbel. Ik was zo blij haar te zien, maar je weet dat het van heel korte duur is. We kregen als gezin heel erg onze ruimte in het ziekenhuis. Er was alle tijd om bij haar te zijn. Mijn oudste dochter van 19 heeft haar verzorgd en in een mandje gelegd. Ze mocht de hele nacht bij me blijven. Die nacht heb ik doorgebracht met Isabelle en mijn oudste dochter. We hebben haar niet mee naar huis genomen. We hebben afscheid genomen in het rouwcentrum van het ziekenhuis.

” Kraamvrouw met lege handen“ Dan kom je thuis en ben je kraamvrouw met lege handen. Geen dikke buik meer, maar ook geen baby. Wel heel veel liefs van iedereen en bloemen. Ik was intens verdrietig maar ik kon ook heel erg genieten. Ik zag dat het herfst werd en heb heel intens het leven gevoeld. Dat vond ik zo bijzonder. Ik was blij dat ik niet zo verslagen was, hoe vreselijk het ook was om Isabelle achter te moeten laten. Er waren ook hele mooie momenten. Leven en dood is een cyclus, zonder begin en eind. Er gebeurde van alles dat daarop wees. Dat heeft nog meer mijn zintuigen geopend en me bewust gemaakt van de eenheid waar we allemaal deel van uitmaken. Natuurlijk had ik liever een ledikantje gehad met baby, maar ik kreeg dit.
” Meer vrouwen met verlies“ Isabelle Madelief is echt een cadeautje geweest. Voor mij, maar ook voor mijn gezin heeft ze in die korte tijd iets heel moois gebracht. Op 8 september is ze begraven. Ik voel haar heel sterk om me heen. Het is goed zo. Ik geloof heel erg in de keuze van de ziel. Ik weet dat het haar keus is om niet te incarneren in dit lichaam. Ze kiest ervoor om haar werk op een andere manier naar mij toe te brengen dan ze via haar lichaam kon doen. De communicatie tussen haar en mij is er. Dat maakt dat ze niet ver weg is. Dat is moeilijk, want er is ook een stuk dat ik haar gewoon wil vasthouden en wil verzorgen, maar ik weet ook dat het goed is. Daar gaat mijn boek onder andere over. Ik was nooit van plan om hier een boek over te schrijven. Maar vrij snel na haar overlijden dacht ik, er zijn zoveel vrouwen die een kind verliezen voor de geboorte. Als moeder heb je dan al contact gemaakt. Dat is een enorm rouwproces. Ik wil daar graag andere vrouwen mee helpen. Vooral met het mooie van de rouw. Dat klinkt gek, maar dat is er echt. Dat stuk stilte waar je in terecht komt met jezelf, en de verbinding met je kind, die je voelt.. Het is niet weg. De zwaarte en de pijn is er natuurlijk ook, maar juist in de mooie dingen zit troost. Het is heel moeilijk om dat tastbaar te maken. Ik merk vanuit mijn therapeutisch werk dat het belichten van de mooie kanten en uitspreken van het bestaansrecht van je kindje en de verbinding die zo’n gebeurtenis kan maken in je leven met je kindje, jezelf en anderen veel troost geeft. Isabelle is niet voor niets even langs geweest.”

In april 2012 is ons boekje uitgekomen. Mijn dagboek werd een echt boek. Hierin vind je ons hele verhaal en de blogs die ik daarna nog heb geschreven voor 40 & Perfect en je ook hier kunt lezen.Wil je het hele verhaal lezen? Dan kan je het boek hier bestellen: https://www.boekscout.nl/shop2/boek.php?bid=2826