Lyme als suprise ei

Iedere dag wakker worden met de ziekte van Lyme is net zoiets als iedere dag een surprise ei krijgen.
Je weet niet hoe je wakker word en welke verassing Lyme die dag voor je in petto heeft. Al moet ik zeggen dat de verassing steeds minder spannend word, maar ik me nog steeds kan verbazen over de hoeveelheid verassingen die er in het ei zitten…
De laatste week is er weer een nieuwe bijgekomen en die kan zo maar mijn mentale gesteldheid aantasten vrees ik. Ik hoor op de meest onverwachte momenten sirenes. Ze klinken ver weg en het duurt iedere keer even voordat ik erachter kom of het echt is of dat het alleen in mijn hoofd gebeurt.
Ik blijf het verassingsei waarin geen pijn en een uitgerust gevoel zit toch nog steeds het allerleukste ei vinden

Nieuwe ronde, nieuwe kansen

Een nieuw jaar, een nieuwe bladzijde in mijn boek, en langzaam aan toch ook wel een nieuwe ik…
Ook al is de overgave en de berusting er steeds meer en meer, en voelt het ook goed dat ik nooit meer dezelfde word als die ik ooit was (dit geldt natuurlijk voor iedereen, altijd). Nu is er toch weer even zo’n moment die ik best lastig vond, maar nadat de beslissing is genomen me bevrijd voel.

De afgelopen weken voelde ik met fysiek weer slechter worden en ik kan er maar niet de vinger op leggen wat er dan gebeurt en hoe dat komt. Vorig weekend voelde ik de climax aankomen en dat zorgde voor weer een volledige uitschakeling van mijn lijf voor twee dagen. Daar kan ik me al best goed aan overgeven. Alsof het went, maar wat niet went is mijn enorme verantwoordelijkheid naar de wereld om mij heen. In eerste plaats mijn gezin, die dat eigenlijk prima aankunnen en daarnaast mijn eigen praktijk en yogastudio.

Afspraken in mijn praktijk kan ik verzetten, maar vaste lessen vol met leerlingen is een ander ding. En natuurlijk ben ik al ruim een jaar of misschien al wel langer aan het denken, hoelang kan ik dit nog volhouden. Als ik me goed voel kan ik namelijk prima 2, soms 3 lessen op een dag geven. Verder kan ik dan niets meer, maar dan ben ik in ieder geval mijn verplichting nagekomen.
Maar op mindere en slechte dagen wordt dat wel heel lastig. En dat is het vervelende van deze ziekte ook nog eens dat het zo grillig is dat ik echt niet weet hoe het vanmiddag, vanavond of morgen met me gaat.
Die onvoorspelbaarheid maakt het lastig om je eigen bedrijf te hebben en vooral om een Yogastudio te hebben.

Tijd voor versterking dus. Op zoek naar iemand voor het avondprogramma. En op het moment dat ik volmondig Ja zeg en de deur open gooi is het goed. Ik voel me opgelucht en wens dat heel snel de allerleukste yogajuf bij ons in de studio komt lesgeven op de maandagavond!

End of a decade en wat voor een…

Oudjaarsdag 2019, over zo’n 9 uur gaan we een nieuw decennium in. Tijd voor mij om terug te kijken, want het was een heftige. In 2010 verhuisde ons gezin van Haarlem naar ’t Gooi, verwachtten we ons jongste meisje, maar die werd stil geboren. Schreef ik een boek en die werd uitgegeven. Ondertussen werd mijn oudste dochter zieker en is nog steeds aan het worstelen met haar ziekte. Alle drie mijn dochters gingen bijna gelijk het huis uit. In 2012 werd ons jongste zoontje geboren, wat ook niet geheel vanzelf ging en die ook wat hobbels meenam in zijn ontwikkeling en nu zo super goed gaat. Mijn oudste zoon ging het huis uit, maar kwam ook weer terug. Eind 2012 kreeg ik mijn eerste hartinfarct, ontzettend schrikken, maar ook weer verder.
Mijn bedrijf groeide en ik werkte hard. Deed er daarnaast nog allemaal start-ups bij en ik leerde heel veel, vooral hoe ik mezelf steeds tegen een burn-out aan werkte.
In december 2017 kreeg ik weer een hartinfarct, precies 5 jaar later, en wel een duidelijk signaal dat het tijd werd om het anders te doen.
Tijd om minder hard te gaan werken en liever voor mezelf te worden. Maar ik voelde me maar niet beter worden en dacht dat ik met mijn 48 jaar gewoon in de overgang zat. Maar het lijf sputterde enorm tegen, hoe onhandig als je met je lijf werkt. Geen herstel meer en mijn altijd zo krachtige lijf verdween. Ondertussen werd mijn moeder ziek, iets waar ik nooit aan had gedacht en wat me enorm raakte. Mijn moeder was nooit ziek!
Ik sluit eind 2019 af op mijn 50e met een chronisch ziek lijf, met veel pijn en zelfs vandaag weer een verrassende nieuwe pijn erbij.

Het leven komt en gaat en wat is geweest komt niet meer terug en ook dat is ok, ook al voelt het soms zo verdrietig.

Ik ben heel dankbaar. Wat heb ik veel geleerd, ontvangen, gegeven, pijn gehad, verdriet gevoeld, maar net zoveel blijdschap, vreugde en geluk gekregen de afgelopen 50 jaar.
Op naar het volgende decennium, maar wat mij betreft mag het iets zachter en met vooral heel veel wijsheid.

Voor iedereen die dit leest een heel happy & loving 2020 <3

Dinsdag 31 december 2019 9.00 uur Hilversumse Meent

Het grote Lyme avontuur

Het grote avontuur of terwijl de ziekte van Lyme. Vannacht was weer zo’n nacht. Wakker, pijn en rusteloos. En terwijl ik zo in mijn bed lig te draaien, bedenk ik me hoe ik voor mezelf, na bijna twee jaar, de ziekte van Lyme het beste kan beschrijven. En ik realiseerde me dat het echt een ziekte is voor avonturiers. Hou je van een uitdaging en wil je vooral niet weten wat je kan verwachten? Dan ben je bij Lyme aan het goede adres. Je kan zomaar uit het niets doodziek worden. Dit overkwam me dit weekend weer. Gewoon het licht uit. Je krijgt zomaar nieuwe pijntjes, uitvallen en andere symptomen of verschijnselen erbij en andere gaan ook weer weg. Je kan het ene moment bijna alles en het andere moment ben je blij dat je in iedergeval kan ademhalen.
Het is dus nooit saai met de ziekte van Lyme en ook al is het vaak enorm vervelend, onvoorspelbaar, beïnvloed het je volledige leven, het lijkt ook te wennen en je gaat er niet dood aan. Wat helpt is een enorme dosis humor?

Herfst

De weken vliegen voorbij en we zijn inmiddels in de herfstvakantie beland. Voor het eerst sinds december laat ik mijn lijf weer nakijken.
Een jaar na de eerste diagnose van de ziekte van Lyme en inmiddels twee jaar ziek ben ik heel benieuwd wat er uitkomt. Natuurlijk weet ik het allang, want ik voel me niet goed, heb weer veel pijn en ben weer zo enorm moe. Maar eens in de zoveel tijd even na laten kijken kan geen kwaad.
Niet geheel verrassend is de Borrelia bacterie nog niet uit mijn systeem en ben ik best wel afgevallen, maar is mijn gehele systeem niet slechter geworden. Dat is top!
Met een lading vol aanvullende supplementen ga ik weer op pad.
Wat kan ik nog meer doen om mezelf weer beter te krijgen?

Ik heb al zoveel veranderd het afgelopen jaar en al heel veel geleerd over mezelf, maar blijkbaar ben ik er nog niet. Ondertussen voel ik me weer met de dag zieker en vermoeiender worden. Het lijf doet weer veel pijn en vooral de nek is met vlagen ondraaglijk, maar ik hou hoop. Ik weet dat ik nog ergens doorheen moet om de Lyme echt achter me te laten. Ik heb een idee, maar dat vind ik nog een hele opgave.
Ik ga ermee aan de slag, en…. wordt vervolgd..