1000 kraanvogels

1 december 2016 ben ik begonnen met het vouwen van kraanvogels voor vrede en geluk in 2017 voor iedereen bij Yoga Beer. We hebben er in december lessen over gedaan en alle kinderen en tieners die toen les hadden hebben allemaal minstens een kraanvogel gevouwen. Eind december had ik 350 vogels gevouwen en besloot ik mijn 1000 vogels voor 1 december 2017 klaar te hebben.

En vandaag is het zover! We hebben 1000 kraanvogels gevouwen. Met hulp van kinderen, ouders en ook mensen van buitenaf die het zo’n leuke actie vonden is het gelukt!

Ik ben dankbaar dat we dit hebben kunnen doen en zoals ik al had gezegd vliegen de kraanvogels net voor kerst weer uit en gaan we ze weggeven!

Dank allemaal, in het bijzonder Tamara van Kesteren en Wendela van Beek die het hele jaar zijn blijven door vouwen.

 

Vrouwen op de Ginkelseheide

Vandaag mocht ik weer even baden in de vrouwenenergie van de vrouwenlijn waaruit ik kom. Samen met mijn moeder, mijn zusje, mijn oma en mijn tante (zusje van mijn moeder) hadden we een kerstlunch op een voor mij bijzondere plek waarin ik weer even terugga naar mijn vroegste jeugd.

Toen ik klein was gingen we vaak wandelen op de Ginkelseheide bij Ede. Mijn vader heeft als jong volwassenen in Ede gewoond en mijn moeder in Arnhem. De hei lag tussen hen in. Als kind vond ik de Ginkelseheide al bijzonder. Vooral bijzonder spannend.
Uiteraard weet ik de geschiedenis van deze plek in de oorlog en ik weet nog dat ik altijd het idee had dat ik kon voelen en zien wat er zich daar allemaal heeft afgespeeld. Later, toen ik niet meer thuis woonde en mijn eigen autootje had, reed ik wel eens over de Ginkelseheide van Arnhem naar Haarlem, waar ik toen woonde. Hartstikke om, maar alleen voor het gevoel. Zomers heerlijk, maar ’s winters en ’s avonds spookachtig. Ik kon het niet laten om daar te rijden, maar hoopte ondertussen dat ik geen autopech zou krijgen. Altijd mistig en spannend daar.

Nu reed ik erheen met een opgetogen gevoel om even met mijn vrouwenlijn te zijn. Helaas zonder mijn dochters, maar wel met hun sterke voorvrouwen. Het voelde zo fijn, zo vertrouwd en zo krachtig. Met mijn bijna 100 jarige oma als matriarch aan tafel. Ook al ben ik inmiddels een vrouw die zeker op de helft van haar leven is, wat heerlijk om het kleine meisje ook weer even te voelen. Het kleine meisje die nog steeds blij wordt van wandelingen over de hei. Het kleine meisje wat ooit op haar 18e ver weg van familie ging wonen om haar eigen leven op te bouwen. Maar ook het kleine meisje wat nu ouder wordt en beseft dat ze graag bij haar familie wilt zijn. Het kleine meisje die zich dankbaar voelt met die hele krachtige vrouwen om haar heen die allemaal, stuk voor stuk, menig levensles glorieus hebben doorstaan en hier allemaal aan die tafel zitten! Namasté

En toen was het stil…

Sinds november 2010 blog ik over leven en dood voor de site www.40andperfect.nl . De blogs van dat eerste jaar wil ik graag bundelen in dit hoofdstuk.
Mandy verloor in de 28e week van de zwangerschap haar dochtertje Isabelle. Ze bleek overleden in haar buik. Wat volgende was een periode vol verdriet maar ook met mooie momenten. Deze momenten wil Mandy de komende tijd met je delen in haar blog. Als herinnering aan Isabelle, maar ook omdat rouw haar stille en liefdevolle kanten heeft waar licht schijnt. Binnenkort verschijnt Mandy’s boek over dit thema. Op 40& Perfect deelt ze vast haar gedachten…“In April 2010 bleek ik zwanger van ons 5e kindje. Mijn jongste is 6 en ik ben 40 geweest, ik was totaal niet bezig met zwanger worden of zijn. Maar we waren er wel blij mee. We dachten ‘Dit zal niet voor niets zijn, kom maar’. Al vrij snel kregen we te horen dat er verhoogde kans was op het syndroom van Down. Dan volgt het vraagstuk of je verder wilt testen. Dat wilden we niet, weet je, als het zo is, dan is het zo, dit kindje was hoe dan ook welkom. In de 20e week bleek dat er 98 % kans op Down was en werd er bovendien een hartafwijking geconstateerd. Ons kindje bleek een gaatje te hebben in haar hartkamers. Dat komt vrij veel voor bij het syndroom van Down, en sommige kinderen leven daar prima mee. We schrokken dus niet echt.” “De zwangerschap vond ik best zwaar, maar dat weet ik aan mijn leeftijd. Ik had al vroeg last van nesteldrang, maar ik bleef het kopen en klaarzetten van babyspulletjes uitstellen. Op een ochtend in de 28e week ben ik het eerste pakje gaan kopen. Later die dag voelde ik haar niet meer. Haar hartje bleek gestopt. Dan start een heel nieuw proces. Je wilt alleen maar weten hoe het verder moet. We mochten zelf kiezen wanneer we zouden bevallen. Vroeger moest je, hup, je bed in en werd een gestorven baby operatief verwijderd. Nu mag je kennismaken en afscheid nemen van je kindje. We kregen daar alle tijd voor. Ze is op dinsdag overleden, op woensdag kwamen wij erachter en op vrijdag wilde we haar geboren laten worden. Ik was zo nieuwsgierig naar haar. De bevalling was pittig. Alles moest op opgang geholpen worden. Toen ze geboren werd was ze zo mooi. Maar het is ontzettend onwezenlijk dat je geen beweginkjes en geluidjes hoort. Zo dubbel. Ik was zo blij haar te zien, maar je weet dat het van heel korte duur is. We kregen als gezin heel erg onze ruimte in het ziekenhuis. Er was alle tijd om bij haar te zijn. Mijn oudste dochter van 19 heeft haar verzorgd en in een mandje gelegd. Ze mocht de hele nacht bij me blijven. Die nacht heb ik doorgebracht met Isabelle en mijn oudste dochter. We hebben haar niet mee naar huis genomen. We hebben afscheid genomen in het rouwcentrum van het ziekenhuis.

” Kraamvrouw met lege handen“ Dan kom je thuis en ben je kraamvrouw met lege handen. Geen dikke buik meer, maar ook geen baby. Wel heel veel liefs van iedereen en bloemen. Ik was intens verdrietig maar ik kon ook heel erg genieten. Ik zag dat het herfst werd en heb heel intens het leven gevoeld. Dat vond ik zo bijzonder. Ik was blij dat ik niet zo verslagen was, hoe vreselijk het ook was om Isabelle achter te moeten laten. Er waren ook hele mooie momenten. Leven en dood is een cyclus, zonder begin en eind. Er gebeurde van alles dat daarop wees. Dat heeft nog meer mijn zintuigen geopend en me bewust gemaakt van de eenheid waar we allemaal deel van uitmaken. Natuurlijk had ik liever een ledikantje gehad met baby, maar ik kreeg dit.
” Meer vrouwen met verlies“ Isabelle Madelief is echt een cadeautje geweest. Voor mij, maar ook voor mijn gezin heeft ze in die korte tijd iets heel moois gebracht. Op 8 september is ze begraven. Ik voel haar heel sterk om me heen. Het is goed zo. Ik geloof heel erg in de keuze van de ziel. Ik weet dat het haar keus is om niet te incarneren in dit lichaam. Ze kiest ervoor om haar werk op een andere manier naar mij toe te brengen dan ze via haar lichaam kon doen. De communicatie tussen haar en mij is er. Dat maakt dat ze niet ver weg is. Dat is moeilijk, want er is ook een stuk dat ik haar gewoon wil vasthouden en wil verzorgen, maar ik weet ook dat het goed is. Daar gaat mijn boek onder andere over. Ik was nooit van plan om hier een boek over te schrijven. Maar vrij snel na haar overlijden dacht ik, er zijn zoveel vrouwen die een kind verliezen voor de geboorte. Als moeder heb je dan al contact gemaakt. Dat is een enorm rouwproces. Ik wil daar graag andere vrouwen mee helpen. Vooral met het mooie van de rouw. Dat klinkt gek, maar dat is er echt. Dat stuk stilte waar je in terecht komt met jezelf, en de verbinding met je kind, die je voelt.. Het is niet weg. De zwaarte en de pijn is er natuurlijk ook, maar juist in de mooie dingen zit troost. Het is heel moeilijk om dat tastbaar te maken. Ik merk vanuit mijn therapeutisch werk dat het belichten van de mooie kanten en uitspreken van het bestaansrecht van je kindje en de verbinding die zo’n gebeurtenis kan maken in je leven met je kindje, jezelf en anderen veel troost geeft. Isabelle is niet voor niets even langs geweest.”

In april 2012 is ons boekje uitgekomen. Mijn dagboek werd een echt boek. Hierin vind je ons hele verhaal en de blogs die ik daarna nog heb geschreven voor 40 & Perfect en je ook hier kunt lezen.Wil je het hele verhaal lezen? Dan kan je het boek hier bestellen: https://www.boekscout.nl/shop2/boek.php?bid=2826